” John Moravec is a faculty member in the Innovation Studies and Master of Liberal Studies graduate programs and coordinator of the Leapfrog Institutes at the University of Minnesota. He is the principal of Education Futures LLC; a co-founder of the Horizon Forum, a roundtable on the future of education at all levels; and is the editor of Education Futures (ISSN 1940-0934, http://www.educationfutures.com).”

Het is toch wel erg mooi om te zien dat we hier bij www.eentweetien.nl aankomende professionals de ruimte geven om zich te kunnen ontwikkelen volgens alom gewaardeerde toekomstscenario’s van ‘Education 3.0′.

#TheMadProfessor is dus niet gek! Hij is een vliegtuig.

Ik heb twee onderzoeksvragen voor mijn kleine lezerskring:
1. Welk gevoel krijgen jullie bij het merk Een Twee Tien bij het bekijken van www.spezify.com/#/eentweetien?
2. Hoe correspondeert dat met de ideeën, ontwerpen, argumenten van onze nieuwe art-director Thomas Schrijer?

Begin volgende week willen we gaan implementeren. Hebben jullie misschien nog tips?

Donderdag 4 maart, 18.04 uur.

Ik zit met een pizza naast mijn laptop in de grote ruimte aan de Vossenstraat 10 en probeer in de hectiek van www.eentweetien.nl samen te vatten waar we mee bezig zijn in de minor Digital Media Production, samen met zo’n 30 studenten, acht deeltijders enkele aangeschoven stagiaires, afstudeerders en nieuwsgierige, gedreven professionals. Samen te vatten, te bundelen. Deze post verwijst eigenlijk als een soort interactive narrative naar de overpeinzingen die ik in ‘De Tussentijd’ geschreven heb.

Het is namelijk nogal wat voor de perceptie van de docenten en studenten die bij deze minor betrokken zijn. Letterlijk out of the box. Alleen al het feit dat we in een apart pand zitten, buiten de school, roept veel aannames, vooroordelen en vragen op. Maar opvoeding en onderwijs is het tonen van kansen en mogelijkheden, dus daar richten we ons als docenten vooral op.

De aanloop was verwarrend. Een gevoel dat ik graag oproep omdat je van daaruit namelijk zelf naar houvast gaat zoeken, naar je kern. Wie ben je en wat doe je hier? Wat wil jij nou? Dat zijn vragen waarop studenten eerst moeten broeden voordat ze als collectief een broedplaats van de grond kunnen laten komen. En we zijn van de grond!

Maandag 01.02.2010 hebben we letterlijk de bezem door het pand gehaald. De broedplaats hebben we heel pragmatisch www.eentweetien.nl genoemd, naar de startdatum 01.02.10, met als slogan ‘kleine aanloop, grote sprongen’. Van hier uit moet ieder individu, alleen, binnen een of meerdere teams, in het collectief zijn weg gaan vinden. Een flinke opdracht. De eerste twee weken werd er hard teruggegrepen naar de bestaande kennis en gewoonten. Veel studenten legden de ‘schuld’ voor hun gedrag nog buiten zichzelf. Er is geen internet…, in het rooster staat dat we alleen les hebben op donderdag…., dat had je beter moeten communiceren…. Die tijd is voorbij. Het is mooi om te zien wanneer jongeren voor zichzelf gaan staan en de perceptie van anderen maar even voor lief nemen.

Waar zitten we nu?
We zijn vandaag met 30 studenten, een mix van minorstudenten, stagiaires en afstudeerders een hele dag in de weer geweest voor een ingevlogen opdrachtgever, Debbie Molhuizen van www.detussentijd.nu. Ze hebben de opdracht gekregen om hun eigen expertise (aanbod) te matchen met de vraag van de opdrachtgever. De boodschap was om niet teveel aan de wensen van de opdrachtgever te voldoen, maar vooral de eigen wensen en ambities uit te dragen binnen het thema ‘De Tussentijd’. Diederik Vrijhoef, die morgen aan de Ruitenberglaan zijn afstudeerscriptie nog moet inleveren, was projectpiloot. Er stond dus geen docent voor de klas die de groep aanstuurde op resultaat en in het proces, maar een afstudeerder. De leerling is meester geworden. Dat is de lijn die ik graag wil zien en voelen binnen ICA. Dat heeft vandaag wonderlijke resultaten opgeleverd. De studenten hebben genoten van de heksenketel en gevraagd wanneer de volgende sessie is. Binnen het collectief heeft iedereen meer verbindingen gelegd onder elkaar én met de opdrachtgever. De een iets concreter (4 uitdagende projecten) dan de ander.

Zelf heb ik heel hard geoefend op mijn eigen leerdoel: loslaten, vertragen, stilstaan. Ik trek teveel. Mijn hoofd is een grote heksenketel. De plasticiteit van mijn brein gaat mijn eigen pet wel eens te boven. Als ik de regel van Hebb goed interpreteer, dan heb ik een natuurlijke aanleg voor het leggen van verbindingen. Daar gaat mijn aandacht naartoe (alles wat je aandacht geeft groeit) en dat maakt dat bij mij veel groepen zenuwcellen synchrone activiteit ontwikkelen, waardoor de kans groter wordt dat deze groepen zenuwcellen sterkere verbindingen leggen. En als dat maar steeds blijft groeien, omdat het elkaar stimuleert, lijkt het me raadzaam voor mezelf om meer en vaker de tijd te nemen om bij het leven stil te staan. Zo genoeg college over brein van #TheMadProfessor, terug naar de creatiedag.

Een enkele keer kon ik het niet laten om inhoudelijk mijn ideeën te spuien of feedback te geven, maar de meeste tijd heb ik me gericht op de catering. Ik had het nog nooit gedaan, maar kon in gedachten gelukkig even te rade bij mijn grote leermeester, Joel Komkommer. Bij de start van de dag kreeg iedereen een gele, zure Napoleon bonbon – ‘eerst het zuur, dan het zoet’. Ik heb koffie en thee gezet, de lunch verzorgd en bier gehaald voor de avond. Ik ben een paar keer vandaag aangesproken. Als coach, als docent was ik vandaag misbaar.

Dan toch als docent terugkijkend, wil ik eindigen met een klein cadeau dat ik zag langskomen. Het is misschien niemand opgevallen, maar voor mij was het hét bewijs van de transformatie die studenten op dit moment in deze minor ondergaan. Ondanks die hectische dag, zaten we om 20.30 uur nog te luisteren naar presentaties van de studenten. We zijn elf en een half uur aan de bak geweest. Naast het podium waar nu een student presenteert staan twee studenten klaar, met een half oor luisterend naar de spreker, half in gedachten bij de argumentatie die ze dadelijk bij hun eigen werk gaan geven.

Sinds vandaag wachten studenten niet meer op elkaar, elkaar aankijkend met een blik van ‘ga jij maar eerst’. Ze staan vanzelf op want ze zijn klaar om zich te profileren.

Ik ben dankbaar voor dat wat er allemaal om me heen gebeurt.
Daar wilde ik even bij stilstaan.

“Waar ben je nou weer aan begonnen?” hoor ik links en rechts mensen me vragen…. en mijn eigen stemmetje in mijn hoofd. Tja, wat ik doe is een beetje complex. Ik hou wel van moeilijk doen. Ik speel daarbij dan meestal veel verschillende rollen in mijn eigen toneelstuk. Ik zal nu even de docent spelen, maar omdat me die rol niet gelukkig maakt, zal ik bij www.eentweetien.nl veel meer de student gaan uithangen.

Ons traditionele onderwijs is gebaseerd op de veronderstelling dat mensen rationele wezens zijn, dat ze zich aan afspraken houden, beloftes nakomen en zich aan regels houden omdat ze verstandige (rationeel) keuzes maken. Deze veronderstelling is vals. Ik ben er zelf getuige van geweest in de eerste weken van www.eentweetien.nl. Zo zijn er studenten geweest die afspraken hebben gemaakt, nadat ze hebben aangegeven wat ze belangrijk vinden, die ze niet zijn nagekomen. Ze hebben geen verstandige keuzes gemaakt. Ze hebben gekozen om alle voordelen van het nakomen van de afspraak terzijde te schuiven en te kiezen voor tijdelijk NIET leren, geen ontwikkeling doorlopen, oftewel niets doen.

Bij www.eentweetien.nl gaan we uit van de veronderstelling dat mensen niet-rationele wezens zijn. We gaan er van uit dat het gedrag van mensen bepaald wordt door de interactie tussen persoon en omgeving, tussen wat in je zit – waarden en normen, genetisch materiaal, natuur – en wat buiten je ligt – cultuur, context. Mijn veronderstelling is dat personen door deze aanpak beter uit de verf komen. Deze veronderstelling ga ik als student bij www.eentweetien.nl onderzoeken. Hiervoor ga ik meerdere video-interviews houden met studenten (nul-meting en eindmeting) en professionals. Het interview met Peter Camp is daarvan de aanleiding geweest.

Ik werk en acteer dus, net als iedereen, op mijn eigen veronderstellingen, mijn eigen perceptie. Ik zei al, ik speel veel verschillende rollen. Sommige volgers van mijn blog vinden het misschien interessant om mijn rol als docent, als #TheMadProfessor te volgen. Ik denk zelf dat het op dit moment veel interessanter is om mijn rol als student te beschrijven. Dat past namelijk veel beter bij mijn filosofie over leren. Leren doe je maar lekker zelf, daar heb je bijna niemand voor nodig.

Wat ben ik aan het leren? Op dit moment bijna teveel om op te noemen. Ik leer me drie slagen in de rondte. Terwijl er een week of twee vrijwel niets gebeurde bij www.eentweetien.nl zat ik te pieken qua leerervaring. Omdat leren van binnen komt heb ik daarom besloten om mijn werk voor te leggen aan professionals. Om te kijken of mijn ideeën, mijn veronderstellingen wel valide zijn.

We leven in een tijdperk waarin ‘een levenlang leren’ belangrijk is geworden. Zelf ben ik een van de mooiere voorbeelden daarvan. 47 en al experimenterend en lerend steeds weer zijn kennis en ervaring toetsend in zijn omgeving. Daar heb ik geen enkel onderwijssysteem voor nodig (extrinsiek leren). Geen docent, geen cursus, geen cijfers, geen boekenlijst, geen literatuurlijst, niemand die me opdrachten geeft die ik moet uitvoeren. Alles komt vanuit mezelf (intrinsiek leren). Ik stel, iedere dag weer, mijn lesmateriaal zelf samen. Ik schaf een nieuw boek aan en breng het in de praktijk, ik struin het internet af en maak bookmarks, etc.
Dat is iets dat iedereen in zich heeft. Ieder mens is gemotiveerd om te leren, heeft altijd behoefte aan kennis en inzicht over samenhang. Zoiets schijnt een ‘relatief stabiel construct‘ te zijn, het is blijvend, gaat nooit meer weg.

Afgelopen week had ik behoefte aan reflectie. Soms komt dat voor. Dan heb ik behoefte om mijn ideeën, mijn visie, mijn richting te toetsen bij iemand. Dan ga ik op zoek naar een mentor.

Peter Camp, schrijver van ‘De Broedfactor’ genomineerd voor Managementboek van het jaar 2010, ontving me vrijdag bij hem thuis. Het was een erg warm welkom. Twee dagen ervoor belde ik met de vraag of ik langs kon komen. In de tussentijd heeft Peter de tijd genomen om mijn blog diagonaal door te spitten. Zo kon hij zijn eigen ervaringen direct linken aan mijn hoogte- en dieptepunten als bijvoorbeeld een Moskoureis of een Ardennenoffensief.
Dit interview zit tussen de koffie en de wijn.

Peter, bedankt! Je hebt mij – en ondertussen mijn mede-studenten – enorm geïnspireerd.

Snap je nu wat het verschil is tussen extrinsiek leren en intrinsiek leren?
En wat het verschil is tussen docent en leer-meester?

Nog één laatste keer dan, een ‘echte les’, een docent die vóór de klas staat en eenzijdig zijn kennis over de menigte heen gooit. Ik vind het maar niks. Ik doe het wel, maar het kost me enorm veel energie.

Waarom hou je als docent zo’n verhaal? Dat doe je om gedachten, beelden, woorden, daden, op gang te brengen. Je geeft dan jouw visie, maar er komt meestal zo weinig terug, tenzij je er allerlei foefjes in de vorm van vragen en opdrachten aan gaat plakken om de menigte in beweging te krijgen. Maar de menigte moet maar eens stoppen met menigte te zijn. De menigte moet die gewoonte van afwachten tot iemand uit de groep zijn nek durft uit te steken maar eens doorbreken.

Kijk, als we even teruggaan in onze evolutie dan moeten we concluderen dat je vroeger niet kon overleven, zonder groep, als Neanderthaler. Je conformeren aan het groepsgevoel gaf je zekerheid en veiligheid. Het zit dus diep in onze genen ingebakken dat het moeilijk is om uit een groep te stappen. Een gevoel van angst zal dus snel komen bovendrijven bij de gedachte om op te staan.

Ik heb me vroeger nooit ‘lid’ van zo’n groep gevoeld. Ik was altijd een van de eersten die zijn vragen paraat had, die zijn eigen mening op het verhaal wilde toetsen. Van die amorfe massa wilde ik geen deel uitmaken. Dan kom je dus toch weer op de kracht van het individu terecht.

Ja, je mag!

Je mag veel meer lef, moed tonen om je eigen gevoelens en ervaringen bij een verhaal direct te toetsen door zelf vragen te stellen en meningen te geven. Wanneer je dat doet is dat een teken van je interne drive om te leren en tevens een teken van respect naar de spreker, hij of zij die energie gestoken heeft om jou een stukje verder te brengen dan waar je vóór de presentatie was. Je bent dus in die tijd verandert – als je er tenminste open voor stond! Vragen stellen, meningen delen kun je dus ook zien als een kennisverrijking van de groep i.p.v. ‘Wat zullen ze denken van mijn vraag’.

Pas wanneer in zo’n groep een schaap over de dam is, en een tweede, komt communicatie pas echt op gang. Pas dan begint het echte leren wanneer de verandering in de vorm van vragen en meningen onderling gedeeld wordt.

Deze les begon dus zo, als eenrichtingsverkeer van solist naar groep.

De les eindigde uiteindelijk zo, als onderling kennisdelende individuen, ieder met een eigen kijk op de zaak.

Jan Kollen, super bedankt voor de opnames!

Voordeel hiervan is dat studenten in zo’n opdracht gedwongen worden om vragen te stellen, om op onderzoek uit te gaan. Zeer efficiënt en effectief.

Nadeel is dat zo’n aanpak niet karaktervormend is, studenten blijven dan namelijk ook in de toekomst ‘goed geformuleerde opdrachten’ nodig hebben om zelf tot actie over te gaan. Dat is eigenschappen aansprekend van de volger, niet van de vormer.

Dus spreek ik de ‘verveling’ aan. Zonder strakke opdracht en/of deadline vervallen veel studenten namelijk in nietsdoen, apathie, achterover hangen totdat ze gecorrigeerd worden. Zij die gecorrigeerd moeten worden, zijn de volgers in deze wereld, de fundamentalisten zoals Seth Godin het stelt.

Zij die de moed vinden om zichzelf te corrigeren en in actie te komen, om hun eigen aannames even opzij te schuiven en het nieuwe te onderzoeken, er voorzichtig aan te voelen, er – van een andere kant – naar te kijken, eraan te ruiken en proeven, er deel aan te nemen en het later zelfs te gaan vormgeven, dat zijn de nieuwsgierigen. Zijn tonen moed.

Ik hou van nieuwsgierige mensen.