THANX!

Gisteren mocht ik optreden tijdens de Pecha-Kucha night van NetMerk Delimes.

Op een middag in Augustus kwam hoofdredacteur Walter van Hulst langs in de Denkbeeldenfriterie voor bier, bitterballen en brainstorm. Lotte Rensen, Ramon Snellink en Amir Shamsi waren er bij.
Iedereen die bezig is met organisatieverandering, het managen van zelfsturende teams of genoeg heeft van het tijdperk van macht en ziet dat we naar een tijdperk van liefde gaan van harte aanbevelen een abonnement te nemen op dit prachtige kwartaalblad! Ik heb nog nooit managementliteratuur gezien die zo fraai vormgegeven wordt!

Het magazine ‘Slow Management’ is reflectief maar vooral praktisch, kritisch maar bovenal constructief. Het laat zien wat organisaties zijn, wat er speelt en hoe je op een andere manier uiteindelijk betere resultaten kunt boeken. Stilstaan bij organiseren, met andere woorden: een focus op ‘gezond management’ vanuit sociaal-economisch perspectief. ‘Slow Management’ laat de praktijk voor zich spreken. Dus geen theoretische uitweidingen, wel uitgebreide reportages van interessante initiatieven van organisaties die op onorthodoxe manier aan de weg timmeren. En natuurlijk diepgravende interviews met de mensen achter die initiatieven. Verleidelijk vormgegeven bovendien, dus een lust om te lezen!

Bron: www.managementboek.nl

De motivatie van studenten en leerlingen wordt niet alleen beïnvloed door de manier waarop we ICT inzetten, maar ook door de technologie op zich.

Ik heb de presentatie live via internet kunnen volgen. Tijdens de sessie heb ik ook nog getwitterd, reacties achtergelaten op de stelling en op een aantal uitspraken van Wilfred en anderen. Wilfred is van mening dat we meer aandacht moeten besteden aan motivatietheorieën en daarom besteedt hij in zijn presentatie aandacht aan 9 factoren die van invloed zijn op de intrinsieke motivatie. Hij vraagt zich heel terecht af of wij vandaag de dag technologie wel goed gebruiken om intrinsieke motivatie aan te wakkeren. Ik denk van niet. Ik ervaar het elke dag weer wanneer ik werk met de door de organisatie voorgeschreven tools die, door de bank genomen, draken van interfaces hebben en slechts frustraties oproepen bij mensen die zich thuis voelen binnen de gebruikersgerichte vormgeving en functionaliteiten van social media.

Over intrinsiek motivatie maakte ik anderhalf jaar geleden een kunstwerk in de serie ‘Emotiemachine’, een kussensloop om eens een nachtje op te slapen…

Dead Drops
Un-cloud your files in cement! ‘Dead Drops’ is an anonymous, offline, peer to peer file-sharing network in public space.
‘Dead Drops’ is an anonymous, offline, peer to peer file-sharing network in public space. USB flash drives are embedded into walls, buildings and curbs accessable to anybody in public space. Everyone is invited to drop or find files on a dead drop. Plug your laptop to a wall, house or pole to share your favorite files and data.

Bekijk dit geniaal werk ‘Dead Drops’ van Aram Bartholl

Zelf ben ik er ook zo eentje die – dwars door de bestaande systemen, dwars door gewoontes en patronen van mensen – creaties in de wereld achterlaat die verbazen, verwonderen, verlichten en soms ook frustreren. Dwarsdenkers dragen altijd emotie met zich mee. Ze laten die emoties vaak opbouwen totdat er weer een creatie het licht moet zien. Ze zitten soms verpakt in de huid van iemand die zich vrij onopvallend kán (maar niet altijd wil) gedragen binnen een bepaalde groep.

In Nijmegen komt een nieuwe school, een Democratische School!

80% van de beroepen waar wij onze kinderen voor opleiden, zal niet meer bestaan wanneer onze kinderen volwassen zijn. Steeds meer kinderen geven signalen af dat ze zich niet gelukkig, gezien en gehoord voelen op de plek waar ze nu onderwijs krijgen.

Ik vind het als Hogeschooldocent erg belangrijk om het gedachtegoed van democratisch onderwijs te verspreiden. Kinderen worden in het reguliere onderwijs zwaar onderschat in hun eigen kunnen. Er is voor hen weinig ruimte voor de eigen ontwikkeling van hun passie, creativitiet, nieuwsgierigheid en moed, vier eigenschappen die belangrijk zijn in de ontwikkeling van ondernemende mensen.

Mooi dus dat Ilja op 1 november het startschot geeft voor een nieuwe democratische school in Nijmegen voor leerlingen van 4 t/m 18 jaar. Hij nodigt belangstellenden van harte uit om deze bijeenkomst bij te wonen.
Kijk even op zijn website: http://vrij-natuurlijk.nl

Donderdag 4 maart, 18.04 uur.

Ik zit met een pizza naast mijn laptop in de grote ruimte aan de Vossenstraat 10 en probeer in de hectiek van www.eentweetien.nl samen te vatten waar we mee bezig zijn in de minor Digital Media Production, samen met zo’n 30 studenten, acht deeltijders enkele aangeschoven stagiaires, afstudeerders en nieuwsgierige, gedreven professionals. Samen te vatten, te bundelen. Deze post verwijst eigenlijk als een soort interactive narrative naar de overpeinzingen die ik in ‘De Tussentijd’ geschreven heb.

Het is namelijk nogal wat voor de perceptie van de docenten en studenten die bij deze minor betrokken zijn. Letterlijk out of the box. Alleen al het feit dat we in een apart pand zitten, buiten de school, roept veel aannames, vooroordelen en vragen op. Maar opvoeding en onderwijs is het tonen van kansen en mogelijkheden, dus daar richten we ons als docenten vooral op.

De aanloop was verwarrend. Een gevoel dat ik graag oproep omdat je van daaruit namelijk zelf naar houvast gaat zoeken, naar je kern. Wie ben je en wat doe je hier? Wat wil jij nou? Dat zijn vragen waarop studenten eerst moeten broeden voordat ze als collectief een broedplaats van de grond kunnen laten komen. En we zijn van de grond!

Maandag 01.02.2010 hebben we letterlijk de bezem door het pand gehaald. De broedplaats hebben we heel pragmatisch www.eentweetien.nl genoemd, naar de startdatum 01.02.10, met als slogan ‘kleine aanloop, grote sprongen’. Van hier uit moet ieder individu, alleen, binnen een of meerdere teams, in het collectief zijn weg gaan vinden. Een flinke opdracht. De eerste twee weken werd er hard teruggegrepen naar de bestaande kennis en gewoonten. Veel studenten legden de ‘schuld’ voor hun gedrag nog buiten zichzelf. Er is geen internet…, in het rooster staat dat we alleen les hebben op donderdag…., dat had je beter moeten communiceren…. Die tijd is voorbij. Het is mooi om te zien wanneer jongeren voor zichzelf gaan staan en de perceptie van anderen maar even voor lief nemen.

Waar zitten we nu?
We zijn vandaag met 30 studenten, een mix van minorstudenten, stagiaires en afstudeerders een hele dag in de weer geweest voor een ingevlogen opdrachtgever, Debbie Molhuizen van www.detussentijd.nu. Ze hebben de opdracht gekregen om hun eigen expertise (aanbod) te matchen met de vraag van de opdrachtgever. De boodschap was om niet teveel aan de wensen van de opdrachtgever te voldoen, maar vooral de eigen wensen en ambities uit te dragen binnen het thema ‘De Tussentijd’. Diederik Vrijhoef, die morgen aan de Ruitenberglaan zijn afstudeerscriptie nog moet inleveren, was projectpiloot. Er stond dus geen docent voor de klas die de groep aanstuurde op resultaat en in het proces, maar een afstudeerder. De leerling is meester geworden. Dat is de lijn die ik graag wil zien en voelen binnen ICA. Dat heeft vandaag wonderlijke resultaten opgeleverd. De studenten hebben genoten van de heksenketel en gevraagd wanneer de volgende sessie is. Binnen het collectief heeft iedereen meer verbindingen gelegd onder elkaar én met de opdrachtgever. De een iets concreter (4 uitdagende projecten) dan de ander.

Zelf heb ik heel hard geoefend op mijn eigen leerdoel: loslaten, vertragen, stilstaan. Ik trek teveel. Mijn hoofd is een grote heksenketel. De plasticiteit van mijn brein gaat mijn eigen pet wel eens te boven. Als ik de regel van Hebb goed interpreteer, dan heb ik een natuurlijke aanleg voor het leggen van verbindingen. Daar gaat mijn aandacht naartoe (alles wat je aandacht geeft groeit) en dat maakt dat bij mij veel groepen zenuwcellen synchrone activiteit ontwikkelen, waardoor de kans groter wordt dat deze groepen zenuwcellen sterkere verbindingen leggen. En als dat maar steeds blijft groeien, omdat het elkaar stimuleert, lijkt het me raadzaam voor mezelf om meer en vaker de tijd te nemen om bij het leven stil te staan. Zo genoeg college over brein van #TheMadProfessor, terug naar de creatiedag.

Een enkele keer kon ik het niet laten om inhoudelijk mijn ideeën te spuien of feedback te geven, maar de meeste tijd heb ik me gericht op de catering. Ik had het nog nooit gedaan, maar kon in gedachten gelukkig even te rade bij mijn grote leermeester, Joel Komkommer. Bij de start van de dag kreeg iedereen een gele, zure Napoleon bonbon – ‘eerst het zuur, dan het zoet’. Ik heb koffie en thee gezet, de lunch verzorgd en bier gehaald voor de avond. Ik ben een paar keer vandaag aangesproken. Als coach, als docent was ik vandaag misbaar.

Dan toch als docent terugkijkend, wil ik eindigen met een klein cadeau dat ik zag langskomen. Het is misschien niemand opgevallen, maar voor mij was het hét bewijs van de transformatie die studenten op dit moment in deze minor ondergaan. Ondanks die hectische dag, zaten we om 20.30 uur nog te luisteren naar presentaties van de studenten. We zijn elf en een half uur aan de bak geweest. Naast het podium waar nu een student presenteert staan twee studenten klaar, met een half oor luisterend naar de spreker, half in gedachten bij de argumentatie die ze dadelijk bij hun eigen werk gaan geven.

Sinds vandaag wachten studenten niet meer op elkaar, elkaar aankijkend met een blik van ‘ga jij maar eerst’. Ze staan vanzelf op want ze zijn klaar om zich te profileren.

Ik ben dankbaar voor dat wat er allemaal om me heen gebeurt.
Daar wilde ik even bij stilstaan.

Zo’n workshop houdt dan wel in dat alles even in de tweede, derde of vierde versnelling gaat. Heerlijk vind ik dat. Geen geneuzel, gewoon heel snel en direct, vanuit je tenen, feedback geven op wat er links, rechts voor en achter je gebeurt. Het onderdeel van deze minor heette; ‘Panicroom’. Hoewel ik in de stof, de gestructureerde opdrachten en de verdeling van de lessen over de weken totaal geen reden voor paniek zag, kon ik me wel vinden in reacties van de studenten tijdens de dag. “Jeetje het gaat wel allemaal erg snel!”

Wat ik vaak tegenkom als ik brainstormsessies begeleid, is dat de deelnemers vaak zelf vinden dat ze erg lekker aan het brainstormen zijn, terwijl ik dan een saaie vergadering voor me zie, zelfs al zitten deelnemers half op een tafel. Dat ziet er dan misschien wel chaotisch en dynamisch uit (dat is toch brainstormen!), maar mij gaat zoiets dan veel te langzaam, veel te lineair. Eén iemand heeft dan het woord, als hij tenminste niet onderbroken wordt, en de rest zit te luisteren naar de argumenten. Ik haak dan al heel snel af, omdat mijn gedachten ondertussen al 30 uitstapjes hebben gemaakt.

Brainstormen in een groep is killing voor de creativiteit! Ik heb laatst gelezen dat wetenschappelijke onderzoeken dat inderdaad ook onderschrijven. Vertrouw me maar, ik heb geen zin om op zoek te gaan naar het artikel.

Wat ik dan doe om brainstormsessies meer vaart te geven is kleine individuele opdrachten geven die niet langer dan 5 minuten mogen duren. Daarna kunnen de individuele opdrachten naast elkaar gelegd en besproken worden. Je hebt dan in ieder geval binnen 5 minuten 6 verschillende invalshoeken binnen een groep van 6. Daarna wordt het pas leuk. Je gaat dan namelijk onmogelijke combinaties zoeken en maken.

Het was een geslaagde dag in een erg mooie ruimte van www.wormweb.nl. We hadden hier een mooie kleine filmzaal ter beschikking voor de presentaties en alle studenten hadden de ruimte om prima te kunnen brainstormen. De setjes kleurpotloden van ‘Power Rangers’ met ‘Mystic Force’ deden het helemaal! Diederik, een van de begeleiders, is ondertussen nog even naar de supermarkt gelopen om een lunch voor iedereen te regelen.

Ik heb wederom genoten, dank!
Alle studenten, bedankt voor de input en de energie die jullie legden in de concepten, de dialogen, de feedback. Ik was graag verder met jullie op reis gegaan. Ik heb een aantal prachtige concepten gezien, waarvan er zelfs één bijzat die ik direct aan de adverteerder zou slijten (als ik jullie was).

Als ik vaker dit soort activiteiten mag organiseren, begeleiden en vastleggen met professionals als www.digitallifesaver.nl, www.deprocesregisseur.nl en www.fasenul.nl dan teken ik daar graag voor!

Wat ik geef is mezelf, wat ik ontvang is vertrouwen, wat je krijgt is verbinding.

Guido Crolla
@Denkbeeldhouwer