Deze post is gepubliceerd als coverstory in www.webdesignermagazine.nl No. 6, nu hier als vakantielectuur.

Ladies and Gentlemen of the class of 99.
Wear sunscreen.
If I could offer you only one tip for the future:
Sunscreen would be it.
The long-term benefit of sunscreen have been proved by scientists,
Whereas the rest of my advise has no basis, more reliable than my own meandering experience.
I wil dispense this advise now.

De intro van een prachtig essay uit 1997. Ik had het nooit kunnen lezen als er geen internet – geen communitysoftware als www.ning.com en geen www.youtube.com – was geweest. Ik ben niet geabonneerd op ‘the Chicago Tribune’ waarin het stuk werd gepubliceerd. In de Volkskrant die destijds door mijn brievenbus werd geschoven heb ik ook geen vertaling gelezen. Ik kan me ook geen programma op de Nederlandse publieke zenders voorstellen waar het voorgedragen zou kunnen zijn. Het is wel ooit op MTV geweest, omdat het Baz Luhrman inspireerde tot een prachtige melodie en een clip. Maar ja, wie kijkt er nog MTV na zijn 37e?

Of ziehier wat variaties op dit thema:
http://www.youtube.com/watch?v=uWbP9InKZ1w
http://www.youtube.com/watch?v=xE9hbcuYAx4
http://www.youtube.com/watch?v=k6iGUp42XcQ
http://www.youtube.com/watch?v=sTJ7AzBIJoI
http://www.youtube.com/watch?v=xfq_A8nXMsQ

Understand that friends come and go,
but with a precious few you should hold on.

Toch is dit fantastische stuk op mijn weg gekomen, via een community JeRevedeGrandeur.ning.com. Een plek die ik heb ingericht omdat ik graag droom over een mooiere wereld, samen met mensen wier denkbeelden ik deel. Een van de meedenkers van deze community plaatste de prachtige video.

Ik richt dus zelf mijn internet in, net zoals ik dat doe met mijn huis, mijn slaapkamer, maar daar moet alles wel nog in goed overleg met mijn vrouw natuurlijk. Op internet ben ik helemaal vrij. Mijn persoonlijke startpagina op www.netvibes.com staat vol met interessante rss-feeds van webloggers die ik nog nooit in levende lijve ontmoet heb, maar waar ik wel actief denkbeelden mee deel.

Als je nu denkt: “Waar blijft dat advies dan nou, over web-design? Dit lijkt meer op een persoonlijk verhaal!” Dat kan ik me voorstellen. Maar toch ga ik nog even door, want op internet draait het tegenwoordig steeds meer om het persoonlijke verhaal, om de persoonlijke beleving.

Keep your old love letters.
Throw away your old bank statements.

De mens streeft naar geluk, vaak een onbegonnen zaak omdat we ons richten op resultaten in plaats van de weg ernaartoe. We bekijken de wereld om ons heen ieder op onze eigen manier.

Je ziet wat je wilt zien. Internetgebruikers klikken op een link, een resultaat in een zoekscherm, voeren een url in om op een website te komen waar een wens, een verwachting vervuld moet worden. Omdat de gebruiker een verwachting heeft, vertroebelt zijn beeld. Hij ziet niet alles wat een designer hem voorlegt. De gebruiker zoekt slechts naar aanknopingspunten die een associatie oproepen met het beeld dat hij vooraf gevisualiseerd heeft.

Van de talloze psychologische experimenten die op internet te vinden zijn is er een die ik altijd graag aan mijn studenten voorleg. De opdracht die je meekrijgt: Tel het aantal keren dat de bal binnen het witte team direct wordt overgespeeld zonder dat de bal de grond heeft geraakt.

“It is a well-known phenomenon that we do not notice anything happening in our surroundings while being absorbed in the inspection of something; focusing our attention on a certain object may happen to such an extent that we cannot perceive other objects placed in the peripheral parts of our visual field, although the light rays they emit arrive completely at the visual sphere of the cerebral cortex.”

Rezso Ba¨ lint 1907 (translated in Husain and Stein 1988, page 91)

Enjoy the power and beauty of your youth.
You are not as fat as you imagine.

“When I’m working on a problem, I never think about beauty. I think only on how to solve the problem. But when I have finished, if the solution is not beautiful, I know it’s wrong”

Buckminster Fuller, the chemical scientist”

Als docent multimedia bekijk ik, met mijn sterke voorliefde voor kansdenken, websites altijd op verbetermogelijkheden.

Een student, bezig met het verwerven van flash-skills, beoordeelt een website op de mooie shadows en overgangen die hij zelf nog niet meester is.

Een secretaresse beoordeelt een website eerst op de plaatsing van contactgegevens omdat zij het is die de eerste lijns e-mailcommunicatie opvangt.

Een salesmanager beoordeelt een website op de mogelijkheid om zijn target en dus zijn bonus met 20% te verhogen dit jaar.

Een vader beoordeelt een website terwijl zijn kinderen op de achtergrond zitten te joelen.

Designers moeten een website ontwerpen vanuit verschillende perspectieven van de verschillende gebruikers, zowel intern als extern.

Do one thing everyday that scares you.

Design wordt wel eens gezien als decoratie. De grootste fout die mijn studenten in het begin vaak maken is om bij een opdracht voor een webdesign te beginnen met photoshop en dan een mooi plaatje te produceren. Ze versterken daarmee het verkeerde beeld dat bestaat over webdesign.

Ik wil het eigenlijk ook niet webdesign noemen. Het is meer dan dat. Ik wil het ook niet interaction design noemen, of usability design, allemaal termen die te beperkt zijn. Het gaat om user experience design. En wat mag dat dan wel inhouden? User experience design is het ontwerpen van iets, een gevoel, een kwaliteit, een perceptie die zweeft tussen een specifieke (en dus niet generieke) gebruiker en het product of de service (met ergens op de achtergrond de maker).

Read the directions,
even if you don’t follow them.

Het ontwikkelen van een website is als het bouwen van een architecturale ruimte, bijvoorbeeld een huis. Zo’n ontwikkeling begint met een goed gesprek tussen toekomstige bewoners en de architect. Een gesprek over woon- en leefwensen, over karakters, over gewoontes. Daar loop je al tegen verschillende perspectieven op. Hoe kijkt de man des huizes tegen de plannen aan, hoe de vrouw, de kinderen? Wat moet het huis uitdragen naar de bezoekers, vrienden, familie? Als na de bouw de verschillende metselaars, loodgieters, stucadoors, interieurarchitecten etc. verdwenen zijn en de architect of aannemer de sleutel overhandigt, dan is zo’n huis nog niet af. Het gebruik, het daadwerkelijke wonen maakt het huis aantrekkelijk (of niet).

Het verschil tussen user interface design en user experience design ligt op hetzelfde niveau als het verschil tussen het uittekenen van bedradingschema’s en het creëren van een uiteindelijke woonervaring.

Do not read beauty magazines.
They will only make you feel ugly.

Het creëren van een woonervaring laat de laatste tijd ook, net als het webdesign een verschuiving zien. De tijd van de klusprogramma’s hebben we nu wel een beetje gehad. De bladen, vol enige en inspirerende tips (regels) over het gebruik van rozenblaadjes, losjes gedrapeerd op het tafelblad, gaan ook een stap verder omhoog de Maslow ladder op. Ze publiceren namelijk verhalen, niet alleen meer van de nieuwe Jan des Bouvries, maar van een Aaf Brand Cortius of een Martin Bril. Beiden hebben de ballen verstand van de regels voor kleurenleer, de psychologie van het wonen, maar schrijven over hun eigen ‘user experience’.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Afbeelding:Piramide_van_Maslow.JPG

Als ik dan door dit magazine Webdesigner blader, dan zie ik fantastische websites in een gallery. Fraaie staaltjes van vakmanschap. Kunstig misschien zelfs, maar niet kunstzinnig. Ze zitten voor mij dus in de middelste regionen van de Maslow piramide van achting, waardering en kennis. Het zijn websites die mooi zijn om naar te kijken, misschien ook leuk om eens te bespreken met studenten of collega’s. Wellicht zijn ze zelfs een goed alternatief voor een tv avond. Ik heb dan zelf in ieder geval nog enige inbreng.

Wat ze me niet geven, waar ze me niet in ondersteunen, is het realiseren van mezelf, van het zelf uiting kunnen geven aan creativiteit, aan het delen van filosofische gedachten over het leven. De betere web 2.0 applicaties gaan wel deze richting op. Ze maken de weg vrij voor het semantische web, ons collectief bewustzijn.

Do one thing every day that scares you.
Sing.

Welkom in de matrix. We zitten er al middenin. Mijn naam is Morpheus en ik toon u graag de andere kant van internet. Het World Wide Web, een spinnenweb, is natuurlijk een verkeerde metafoor voor iets dat je veel beter kunt vergelijken met een brein. Een collectief brein dan wel te verstaan. Een collectief brein van alle deelnemende gebruikers en instanties.

Links, tags, twits, kun je vergelijken met de elektrische impulsen die gelegd worden tussen verschillende zenuwcellen (informatiebronnen). Bent u de weg al kwijt? Blijf nog even hangen.

Ik kan er wetenschappelijk gezien naast zitten, ik ben maar een eenvoudige docent, maar voor mij werkt het als volgt: Zenuwcellen zijn de informatieverwerkers van het lichaam. Een groot deel bevindt zich in het brein. Verschillende zenuwcellen kunnen middels elektrische impulsen tijdelijk contact maken met elkaar om zodoende concepten, percepties, gedachten, associaties te vormen.

Maybe you’ll marry, maybe you won’t.
Maybe you’ll have children, maybe you won’t.
Maybe you’ll divorce at 40.

Liefde + trouwen + knipoog kan bij de ene gebruiker een associatie van plezier opwekken.

Liefde + trouwen + knipoog kan bij een andere gebruiker een associatie van walging opwekken.

Daar valt dus met geen mogelijkheid tegenaan te designen.

Deze ‘wijsheid’ heb ik trouwens uit de film ‘What the bleep do we know’ waar ik altijd graag tijdens het vak user-experience met studenten over debatteer.

Er bestaat een collectieve intelligentie. Die wordt door internet sneller zichtbaar. Sneller zie je overeenkomsten in denkwijzen die rondom de wereld ontstaan. De nieuwe tools op het net versterken dat nog. Mensen zijn in staat om de informatie op internet zelf vorm te geven, zelf te rubriceren, te organiseren. Netvibes, IGoogle. Daarmee creëren – en versterken – ze hun eigen wereldbeeld. We bekijken de wereld immers allemaal op onze eigen manier.

Dat maakt het voor webdesigners dus eigenlijk steeds moeilijker. Kon je in eerste instantie ontwerpen vanuit usability richtlijnen gecombineerd met huisstijlregels van de opdrachtgever, tegenwoordig zul je je als designers dus nog meer moeten inleven in de denkwijze van de gebruiker en op de hoogte moeten zijn van de tools die hij gebruikt om informatie tot zich te nemen, om op de voorpagina van zijn eigen starpagina te komen.

Enjoy your body, use it everyway you can
Dance.

Daarom vind ik vooral de applicaties zo interessant die gebruikers ondersteunen in hun zelfverwerkelijking, het bijna hoogste plateau van Maslow. Applicaties waarmee je zelf als eindgebruiker prachtige interfaces kunt maken, zonder enige kennis van html, csss, xml of wat dan ook.

Voorbeelden:

Sproutbuilder

Netvibes.com

Yourminis.com

Stretch.

Goede Webdesigners rekken de regels en wetten op. De wetenschappen binnen de tak van Interface design loopt achter de fanfare aan. Er wordt onderzoek gedaan naar goede interfaces, maar die wetenschappelijke onderzoeken nemen vaak enorm veel tijd in beslag. De wetenschap probeert interface design kwantitatief meetbaar te maken, stellingen te bewijzen. In de ‘oude’ wereld zou dat handig zijn, in een tijd waarin de vooruitgang een stuk trager ging dan nu. In zo’n tijd kunnen ontwerpers gebruik maken van wetenschappelijke bronnen om hun ontwerpkeuzes te valideren.

De ontwikkeling van internet gaat echter zo snel op dit moment omdat deze tak van sport beoefend wordt door de creatieve sector, de toegepaste kunsten. (Ik heb het dan natuurlijk over de webdesigners die grenzen verleggen, niet zij die kopiëren.) Mensen die nieuwe inzichten creëren, kunst, zonder al teveel terug te vallen op gewoontes uit gedane ervaringen. De goede webdesigners stappen af van al wat kwantificeerbaar, meetbaar, bewijsbaar is, stappen af van de paradigma’s (mijn excuses voor deze consultancytaal) uit de oude wereld. De goede webdesigners creëren vanuit ideeën, overtuigingen, geloof, passie. Ze leven in een wereld van allerlei onzekere variabelen; het onbekende, het visuele, het gevoel, het experiment. Het is de nieuwe renaissance, de ommezwaai van een meetbare, logische wereld, gedomineerd door het linker hersenhelftdenken naar een wereld waarin de intuïtie, het buikgevoel, het rechter hersenhelftdenken een hoofdrol gaat spelen.

Everybody’s Free, Everybody’s Free
To Feel Good!

Het internet heeft ons het inzicht gegeven dat hiërarchie niet meer nodig is. Informatie is vrij toegankelijk, zoekmachines wijzen ons de weg. Op tal van plekken in de maatschappij vibreert dan ook dit onderbuikgevoel dat mede door het web tot stand is gekomen. Great place to live is daar een mooi voorbeeld van. Great Place to Live is een groep mensen die met lef, liefde en integriteit de wereld bestormen, pioniers met passie en aansluitende creatief uitvoerende en creatief denkende netwerken. Great place to Live bracht onlangs een krant uit, ‘Spelen met hiërarchie’. GPTL wordt door het Innovatieplatform als eerste private voorbeeld genoemd op het gebied van Sociale Innovatie. GPTL zwemt tegen de stroom in van de subsidieregelingen, van de lobby’s, van bestaande ‘regels’.

Be careful whose advise you buy, but be patient with those who supply it.
Advise is a form of nostalgia
Dispensing it is a way of fishing the past from the disposale
Wiping it off
Painting over the ugly parts
and recycling it for more than it’s worth.

Mijn advies aan iedere webdesigner is om diezelfde richting uit te zwemmen als Great Place to Live door individuen de mogelijkheid te geven op internet hun eigen verhalen te vertellen en te delen.

But trust me on the sunscreen.

Prettige vakantie
Guido Crolla
Denkbeeldenstorm

Half oktober 2009. Jan-Peter Balkenende wordt geïnterviewd, een aantal weken voor de vergadering waarin de vaste voorzitter van de Europese raad wordt benoemd. De media betitelen de functie ondertussen als ‘President van Europa’ (Hilarische beeldvorming trouwens).
Wat zie je? Zo blij als een kind, stralend, alsof hij al gewonnen heeft maar het nog niet mag zeggen, de mondhoeken omhoog, een guitige blik, in een feestelijke stemming zegt Balkenende: “Ik ben géén kandidaat. Ik ben niet gevraagd.”

”Only those who dare to fail greatly can ever achieve greatly.”

Robert F. Kennedy

Donderdag 19 november 2009. Jan-Peter Balkenende wordt geïnterviewd, één uur voor aanvang van de vergadering waarin de vaste voorzitter van de Europese raad wordt benoemd. Journalisten verwachten dat de vergadering lang gaat duren. Dat concluderen ze uit het feit dat het ontbijt voor de volgende ochtend ook al besteld is.
Wat zie je? Aan zijn klompen aanvoelend dat hij het niet gaat worden zegt Balkenende: “Ik ben géén kandidaat. Ik ben niet gevraagd.”

Verbaal wordt hier twee keer exact dezelfde boodschap uitgezonden, letterlijk zelfs. Non-verbaal worden er echter twee totaal verschillende boodschappen uitgezonden. Als we bovenstaand nu ook nog eens langs het begrip integriteit leggen, dan kunnen we constateren dat de leider van ons land op dit punt door de mand is gevallen. Tijdens de afgelopen verkiezingscampagne was precies het zelfde te zien.

A leader has to ‘appear’ consistent.
That doesn’t mean he has to be consistent.

James Callaghan

Integriteit is de persoonlijke eigenschap, van een individu die inhoudt dat de persoon eerlijk en oprecht is. De persoon beschikt over een intrinsieke betrouwbaarheid, zegt wat hij doet, en doet wat hij zegt, heeft geen verborgen agenda en veinst geen emoties. De Nederlandse lobby is een duidelijk georkestreerde actie geweest waar Balkenende zich voor de vorm buiten heeft gehouden. De gespeelde emoties van Balkenende zijn die van een heel erg slechte b-acteur.

A single lie destroys a whole reputation of integrity.

Baltasar Gracian

In politics, nothing happens by accident.
If it happens, you can bet it was planned that way.

Franklin D. Roosevelt

TIP: Hoe kun je aanvoelen dat je niet congruent bent en voorkomen dat je niet authentiek overkomt? Luister naar je buikgevoel! Wanneer je jezelf hoort praten en in je buik begint er iets te tintelen, dan moet je oppassen. Het (onbewuste) gevoel dat komt opzetten matcht dan nl. niet meer met je (bewuste) ratio, dat de woorden op dat moment voortbrengt. Ga dan op zoek naar de woorden die bij je buikgevoel passen..

Het boek heb ik nu al weer 4 of 5 maanden laten liggen. Op zich is dat goed. Af en toe moet je afstand nemen van je werk.

Ik ben dus erg benieuwd naar jullie reacties. Naar serieuze reacties, niet van die one-liners, maar gedegen, doordachte reacties. Reacties waaruit aandacht spreekt. Want ik heb hier namelijk veel aandacht aan besteed.

pokon-denkbeeldentuin

96hajar96 - Gebruiker blokkeren - wat voor boelshit is dit????
had je nix beters te doen ofzo ?? - 2 minuten geleden -

Nee, ik had drie jaar geleden niets beters te doen:-) Ik verveelde me dood als docent multimedia. Dus dacht ik, ‘kom ik geef mijn studenten mijn visie op nieuwe media in het jaar 2010′. Ik heb toen een prachtige serie 360 graden video’s gemaakt. Toen begreep niemand dat. En er waren maar heel weinig mensen die vragen stelden. Tegenwoordig loopt een grote groep internetters, bewoners van deze planeet, overal te twitteren over hun toiletbezoek. Kijk, dat is dan net het verschil tussen (in mijn geval) kunst en in het andere geval, meer van hetzelfde.

Drie jaar geleden was ik de eerste mens op deze planeet die 360-graden video’s uploadde naar internet, gps coördinaten erbij plaatste en het tijdstip van de opname erbij vermeldde:-) Een unieke multimedia-performance dus. Ik had mezelf een doel gesteld: iedere dag rond (liefst op) 14.31 maak ik een 360 graden video, met de klok mee, waar ik ook ben op dat moment. Hiermee wil ik minimaal een maand mijn ‘digital footprint’ vastleggen.

En wat voor een maand! Heerlijk wat ik in die tijd meemaakte; voorbereidingen voor de Sonsbeek tentoonstelling, een weekend Parijs en Fontainebleau.
Omdat integratie van allerlei systemen als google-maps, twitter en youtube nog niet uitgevonden was, deed ik het zelf maar. Ik plaatste een video op youtube. Ging naar google maps. Zocht de locatie op. Plaatste een marker met de video erin. Bloed, zweet en tranen. De discipline die ik mezelf had opgelegd (volledig tegen mijn eigen natuur in), hoe haalde ik het in mijn hoofd. Iedere dag het alarm zetten op 14.32 uur. Een video schieten op dat moment…. Het werk dat erin ging zitten. Daar hou ik van. Moeilijk doen als het jaren later makkelijk kan

Ceci n’est ma weergeven op een grotere kaart

Ik ben hier om te visualiseren, niet om te implementeren.
Als iemand wil meehelpen implementeren bij www.eentweetien.nl, dan kunnen we echt ver vooruit gaan lopen met het onderwijs aan de HAN!

De deelnemers aan de avond doorlopen eigenlijk binnen 8 uur de creatiespiraal; goede doelen formuleren hun wensen, deelnemers gaan verbeelden, geloven, delen dat met elkaar, onderzoeken allerlei mogelijkheden, plannen het verdere verloop van de avond, maken beslissingen – wat wel, wat niet -, gaan keihard aan de slag – handelen, volharden – zeker als de oogjes langzaam wel eens dichtvallen, ontvangen applaus bij de presentaties en uiten hun waardering naar elkaar.

Gerjanne zat die avond, samen met haar organiserend comittee Maartje, Sanne en Peter-Paul in de tweede helft van de creatiespiraal, zo tussen beslissen, handelen, volharden en uiteindelijk aan het einde van de avond nog even waarderen. Tijd voor ontvangen is er nauwelijks op zo’n zo’n zaterdagochtend om 03.00 uur na 8 uur overwerken . Het waarderen en ontspannen wordt verschoven naar de zaterdag.

Zelf zat ik in een andere fase van de Creatiespiraal. Voor mij zette Gerjanne en kornuiten, met dit broedfeestje, een vette toef slagroom op de EenTweeTien-taart die we tot nog toe met een aantal studenten en professionals samen gebakken hebben. Ik zweefde een beetje tussen de drie laatste fases van ontvangen, waarderen en ontspannen. Een onbewaakt momentje liet ik me even helemaal gaan. In mijn eigen strandstoel, met een biertje op mijn buik, observeerde ik de energie die rondvloog tussen de verschillende creatievelingen en de goede doelen. Kijk, daar doe je het dan allemaal voor. EenTweeTien had deze avond beslist een broedfactor #10 gekregen van Peter Camp. Annette Schulte heeft dit tafereel in één tweet mooi samengevat

Gerjanne, Maartje, Sanne en Peter-Paul en alle deelnemers en vertegenwoordigers van de goede doelen, BEDANKT! Dit was mijn mooiste 8UO van alle vier!

Volgend jaar bij EenTweeTien in de Lommerd?

In plaats van een avondje rustig bij vrouw en kids, zit ik nog in www.eentweetien.nl. Vanavond werken we 8 uur over voor Goede Doelen.

Vandaag wordt er hard overgewerkt bij EenTweeTien. 5 Goede Doelen krijgen vanavond een groepje creatievelingen uit zeer diverse diciplines toegewezen, die zich 8 uur lang gaan buigen over problemen en uitdagingen van het goede doel. De 5 goede doelen dit jaar zijn Oxfam Novib, Tientjes, Vaders Actief, Be More en Malaria no More.
De creatieve kracht wordt verzorgd door o.a. Denkbeeldenstorm, Cre-aid, Arnhem-Direct, Dollypop, HAN, MeervormUpstream, De Creatiewerkplaats, Syntens, New Juice Jonge Helden, Rene Wouters.

Hedendaagse kunst is in dit tijdperk goed als het je zowel aan het denken zet over waar we – als mens – vandaan komen, waar we nu staan en waar we naar toe gaan (als we niet veranderen). Chapeau, petje af, respect!

Naar de toekomst kijkend staan er een aantal noemenswaardige programma’s op stapel zoals op 25.03.10 een creatiedag voor www.detussentijd.nu, op 26.03.10www.achtuuroverwerken.nl, op 27.03.10 Presentatie Shaken Fall, op 29.03.10 een kleine try-out voor een ‘Salon’, 08.04.10 een creatiedag voor Inner Super Hero (tenminste, dat moet ik nog even checken) en zet natuurlijk alvast de laatste week van mei in je agenda! Dan houden we een groot eind-event in www.eentweetien.nl