“Wie goed kan spelen en daar vaak mee bezig is, komt dicht in de buurt van Nietzsches ideaal:
Een spelend leven, dansen en zingen. Kinderen zijn meesters in het spelen. Ze bouwen met elkaar een ingewikkeld zandkasteel en als het dan klaar is, gaan ze weer iets anders doen . Grote mensen, zouden als het kasteel klaar is in de beheers mode schieten; het bewaken van het kasteel, zorgen dat er niemand iets aan verandert, geld vragen als er iemand een foto van het kasteel wil maken, op papier vastleggen van wie het kasteel is en dergelijke. Fundamenten onder het kasteel willen maken. Het kasteel voor de eeuwigheid willen bewaren.

Kinderen niet, die beginnen gewoon een nieuw spel.

….. Laten we vooral verder spelen, leren, leven.
Er begint vast wel weer iemand aan een nieuw kasteel.
En dan bouwen we gewoon weer mee.
Mijn emmer en schep staan bij de hand.