Comments on: Systeemdenken en communicatie in de lerende organisatie

By: Loslaten, vertragen, even stilstaan

Loslaten, vertragen, even stilstaan — Sat, 09 Oct 2010 20:04:43 +0000

[...] we in een apart pand zitten, buiten de school, roept veel aannames, vooroordelen en vragen op. Maar opvoeding en onderwijs is het tonen van kansen en mogelijkheden, dus daar richten we ons als docenten vooral [...]

By: Rolf Winter

Rolf Winter — Sat, 06 Mar 2010 08:15:29 +0000

Heel herkenbaar, hoe activeer je mensen “van binnenuit”? Niet door opdrachten te geven… maar door de interne drive te prikkelen… Je hoeft niet bang te zijn om anders te zijn… maar het doel is ook niet anders zijn… het is misschien wel een gevolg… ben je zelf, toon jezelf en voel jezelf. Sta in verbinding met je eigen zijn!

Binnen het CvJO proberen wij ook op deze wijze het meeste uit de mens te halen. En dat is geen eenvoudige opgave! Van kinds af aan wordt ons geleerd wat we allemaal niet mogen… We worden behoed voor fouten… We leren allerlei grenzen te herkennen en te respecteren… We leren “normaal” te doen… Te doen wat van ons verwacht wordt… We rebelleren uiteindelijk in onze pubertijd… Maar dat doen we wel weer allemaal op nagenoeg dezelfde manier…

En dan mogen nu alle remmen los… je mag echt alles… grenzeloos… dat kennen we niet… we zijn zo getraind dat we zelfs niet direct weten hoe dat moet… Het hoeft niet heel moeilijk te zijn: wees alles wie je bent… Dat is eventjes lastig… Maar daarna ook bevrijdend… Als je je essentie, je uiterste binnenste gevonden hebt en bevrijd hebt… Dan pas leer je echt… Dan communiceer je pas echt goed… Ik weet zeker dat Guido zijn studenten hier in mee krijgt, ben zeer benieuwd naar de reacties.

Guido je bent 0102% op de goede weg, heel veel succes, ik ben graag één van die mensen die af en toe eens inloopt! Al was het alleen al om zelf te leren…

By: Huub Koch

Huub Koch — Thu, 25 Feb 2010 08:25:48 +0000

Precies één van de Thema’s van ‘Zen en de Kunst van het Motoronderhoud’ van Pirsig. Deze week weer eens herlezen.

Misschien moet je eens patat gaan bakken met je studenten, zoals in dat YouTube filmpje… Das goed voor de sfeer en sfeer is bepalend Maar serieus… hoe zit dat dan binnen de HAN met cijfers en de vrees voor docenten…? Ben je de enige die dat anders wil…? Of is het een officieel streven…?

Het schijnt dat je in dit soort kwesties maar hele kleine stapjes kunt maken. Voorbeeld uit Pirsig: Een leerling wil een scriptie maken over het land… maar slaagt daar niet in. De docent stelt voor om het onderwerp te beperken tot de stad waarin zij woont. Ook dat blijkt voor stagnatie te zorgen. Het advies is daarna om zich te beperken tot 1 straat. Zelfs dan blijkt de student er niet uit te komen. Als laatste advies wordt het onderwerp van de scriptie: Schrijf over 1 steen in de muur van dit ene gebouw in die straat… en toen werkte het ineens, omdat de student echt ging kijken. Zelf ervaarde. En de woorden stroomden over het papier en de scriptie was in luttele tijd geschreven.

Is het dus niet, zoals met alles, een kwestie van ‘How to get Unstuck when you are Stuck’?

By: Denkbeeldhouwer

Denkbeeldhouwer — Thu, 25 Feb 2010 06:38:53 +0000

Ik ben pas klaar als studenten meer uit liefde voor hun vak beslissingen nemen dan uit angst voor … bijv. een docent of een cijfer.

By: Huub Koch

Huub Koch — Thu, 25 Feb 2010 02:25:27 +0000

En… is het nu eind goed, al goed… of ben je er nog niet uit… ?

By: Denkbeeldhouwer

Denkbeeldhouwer — Wed, 24 Feb 2010 19:59:36 +0000

De les was naar aanleiding van het uitblijven van een eigen inbreng van de aanwezigen tot dan toe

By: Huub Koch

Huub Koch — Wed, 24 Feb 2010 18:17:31 +0000

Misschien de volgorde van de les omdraaien? Eerst inbreng van de aanwezigen en dan een gesprek daarover voeren…