Woest

Echt geshockeerd ben ik vandaag.
Ik heb me een staaltje Behaviorisme aan het werk gezien vandaag op school, dat wil je niet weten.
Recht in het hart, trof ‘ie mij.

Uitgangspunt van het behaviorisme is dat het gedrag verklaard wordt door leerprocessen, die zich voordoen in de geschiedenis van een persoon, of de situatie waarin hij verkeert. Alle gedragingen worden gezien als (ketens van) reacties op deze situationele of historische context. Het eenvoudigste behavioristische model, namelijk het model waarin reflexmatig gedrag kan worden voorgesteld, is S-R (stimulus-respons), ook wel klassieke conditionering genoemd (zie ook Pavlov). De prikkel of stimulus (S) ontlokt min of meer automatisch de reactie of respons (R). Er is dus een koppeling tussen de S en de R, maar wat deze koppeling precies is, blijft binnen de ‘black box’. In meer recente modellen van klassieke conditionering, zoals de zogenaamde betekenisanalyse [1] wordt deze black box ingevuld met cognitieve representaties (UCS-UCR-representatie).

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Behaviorisme, net bezocht

Waarom ben ik zo geshockeerd? Omdat ik de dieren in de mensen zag. De diehards die nu nog niet afgehaakt hebben mogen doorklikken naar een verhaaltje over de overeenkomsten volgens Pavlov tussen honden en mensen. Onderzoeken met dieren worden gebruikt om ons gedrag te verklaren. Wat een belachelijk, uit het Darwinisme, ontstane wetenschappelijke methode om gedrag van mensen te verklaren. Alsof ons dat enige wijsheid zou brengen, ik kan het echt niet laten om je te laten weten, dat ik hier heel hard om moet lachen. Kunnen we misschien eens wat meer ‘out-of-the-box’ leren denken? Dit ‘Hond van Pavlov’ principe zie je echt overal in het onderwijs. Kwijlen voor een cijfer – wat moet ik doen om een voldoende te halen? Kwijlen voor structuur – wanneer moet dat ingeleverd worden? Kwijlen voor studiepunten – kun je dat snel nog nakijken? Kwijlen voor zekerheid – als ik dat doe, is het dan goed? Kwijlen voor patronen – netjes in een rijtje verscholen achter de laptop, enz. enz.

Gelukkig zijn er ondertussen meer menselijke onderzoeksmethoden ontwikkeld worden om ons gedrag te verklaren

Daarom organiseer ik weken als ‘het Ardennenoffensief’ en weekenden als ‘het Achterhoekoffensief’
Allemaal meer volgens het sociaal constructivisme georganiseerd.

Sociaal constructivisme is de leerpsychologie achter Natuurlijk Leren.
De constructivistische theorie gaat er van uit dat het verwerven van kennis en vaardigheden niet zozeer het gevolg is van een directe overdracht van kennis door de docent, maar eerder het resultaat van denkactiviteiten van de leerlingen zelf: we leren door nieuwe informatie te verbinden aan wat we al weten. Het constructivisme benadrukt daarmee de actieve rol van de leerling bij het verwerken van informatie en het verwerven van kennis en vaardigheden. Sociale processen spelen hierbij een belangrijke rol.

Bron: http://www.natuurlijkleren.net/constructivisme.php, ook weer net bezocht.

of, iets abstracter..

Het constructivisme (ook wel: sociaal-constructivisme) is een psychologische kennistheorie die stelt dat veel (misschien alle) verschijnselen in de werkelijkheid “sociale constructies” zijn. Daarmee wordt bedoeld, dat een bepaald verschijnsel slechts ervaren wordt als iets dat werkelijk bestaat en van andere zaken onderscheidbaar is, omdat daarover in de samenleving een (vaak impliciete) afspraak is gemaakt. Het constructivisme is sterk verwant met de filosofie van het sociaal-cognitivisme, die de grondslag is van de sociaal-cognitieve psychologie. De constructivistische leertheorie van Seymour Papert is nauw verwant met het constructivisme.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Sociaal_constructivisme

Behaviorisme en Sociaal constructivisme
Het verschil tussen geprogrammeerd worden en jezelf programmeren?

Dit is dus eigenlijk het nieuwe schrijven: nieuwe verbindingen leggen tussen wat anderen allang geschreven hebben.
Dat geleerd hebbende,
Ik ben schrijver.
Of een dichter.
Of een filosoof.
Of een docent.
en/of?