Doe iedere dag iets waarvoor je bang bent

“Daarom is het belangrijk omstandigheden te creëren die durf van hem vragen. Eenmaal over de drempel gestapt, dan zal hij verbaasd staan over zijn vermogen dergelijke situaties te beheersen.”

Bron: Potentieel profiel Guido Crolla.

Ik heb zo’n potentieel profiel laten maken op basis van de Maya kalender. Het is toch ongelofelijk hoe eenvoudig je tegenwoordig kennis tot je kunt nemen. Hoe had ik hier in gods naam achter moeten komen in de tijd dat ik ‘naar school’ ging? Dat er een maya kalender is. Dat er mensen in de wereld zijn die daar hun brood mee verdienen. Met hun passie, om op basis van zo’n kalender mensen te adviseren, richting te geven.

Ik heb Ramon ooit gevraagd foto’s te maken bij mijn ‘filosofische teksten’. Om twee redenen:
1 Ik durfde mijn eigen foto’s er niet bij te plaatsen, die vond ik niet goed genoeg.
2 Ik wilde Ramon wel een kans geven om zich te profileren.
Ik ben erg tevreden over het resultaat.

Denkbeeldenstorm

Volume 01

By Guido Crolla & Ram…

Book Preview

Maar, wil ik leren, dan zal ik dus iets moeten doen dat ik eigenlijk niet durf. Een boek uitbrengen met mijn eigen foto’s bij mijn eigen teksten. Nu stel ik mezelf altijd erg hoge eisen, misschien dat het boek er daarom maar nooit van komt. Ik zou veel kunnen leren van de manier waarop Ramon de opdracht voor het gezamenlijke foto-boek heeft ingevuld.
Ramon durfde, om bij mijn teksten waarmee ik anderen wil inspireren, een serie foto’s aan te leveren, van een saai marktplein, in een saaie stad, op een saai moment, waarin niks gebeurt… Ik zou in ieder geval in mijn broek gedaan hebben voordat ik zoiets zou kunnen verantwoorden.

45 foto’s van een plein, met een seconde interval. Wat zou de opdrachtgever niet denken?
Een opdracht voor een fotoserie voor een boek, gemaakt in 45 seconden.
Kan de opdrachtgever daar doorheen kijken?
Het is toch niet zo’n ‘tijd = geld’ type?
Die dan zou zeggen, nou da’s pas een uurtarief!

Goed, ik zou nog uren kunnen filosoferen hierover, maar het gaat nu eigenlijk om het volgende:
Alles wat in je leven langskomt kun je maar beter vanuit een kans-perspectief bekijken.
- Mijn eerste reactie was (uit gewoonte) jeetje, hoe haalt hij het in zijn hoofd? Hoe ongelofelijk inspiratieloos kun je je opdracht invullen? Zo had ik mijn hele perceptie kunnen afstemmen op: dit is bagger, hier kom ik nergens mee. Ik zal wel uitkijken om hem ooit nog eens een opdracht te geven.
Maar, wat heb je aan zo’n reactie? Hoever kom je daar mee?
Dus ging ik op zoek naar de andere kant van de invulling, de andere kant van mijn eigen perceptie.

- Voor mijn tweede reactie ging ik dus op zoek naar de genialiteit in de opdracht. En die is, met een beetje creativiteit – een van mijn kernkwaliteiten, niet moeilijk te vinden. Ramon heeft 45 foto’s gemaakt van een saai plein, in een saaie stad, met saaie mensen, waarin weinig lijkt te veranderen, alles hetzelfde lijkt. Hiermee heeft Ramon op fantastische wijze mijn inspiratiebron, mijn onvrede met grijs, grauw, gewoontes, protocollen, procedures, vastgelegd. Daarin moet je dan op zoek naar het detail om de schoonheid ervan te kunnen inzien. Je moet dus verder kijken dan je neus lang is, je moet leren kijken. En dat is de boodschap die door al mijn werk klinkt, ook door de teksten in dit boek.

Ramon, met terugwerkende kracht: Chapeau, je zat midden in de roos!

Dit is scenariodenken. En met scenariodenken kun je makkelijk jezelf een andere perceptie aanmeten en daar mee gaan fantaseren.
Hoewel ik nog steeds hoge eisen stel aan een volgend boek, durf ik op dit moment makkelijker gebruik te maken van mijn eigen foto’s.
Als de leerling er klaar voor is, verschijnt de meester.
Dank je wel Ramon, voor je inspiratie tot mijn gedachten.
Ga je morgen mee lichtschilderen?

Laat ik daarom besluiten met een beschrijving van de details in bovenstaande foto.
We leven in een tijd waarin computers menselijker worden.
We leven in een tijd waarin mensen ge-computeriseerd worden.

Beau, mijn zoontje van vijf, maakt een foto van mij en een projectie van hemzelf. Op die projectie maakt hij een foto, kijkt hij in de zoeker. Hij ziet dus niet bovenstaand plaatje, maar dit.

Het lijkt hetzelfde, maar is het niet. Ten eerste is het formaat wezenlijk anders. Het is veel kleiner. Ten tweede is de resolutie minder. De resolutie is zelfs kleiner dan dit voorbeeld. De pixels van zo’n lcd-schermpje van de Sony DSC-V1 lijken mij in ieder geval fysiek ook groter dan de pixels van mijn laptop scherm. Heeft het plaatje toch nog wat omvang, dat is immers een goed verkoopargument voor consumenten.

Je moet je dus voorstellen dat het plaatje dat Beau in zijn zoeker zag, dus veel waziger was dan het laatste voorbeeld. Als derde aspect heb je dan ook nog dat het beeld bewoog toen Beau er naar keek voordat hij afdrukte. Wanneer maak je een foto? Het moment waarop je dat doet, moet niet vanuit je vinger maar vanuit je tenen komen.
Ik wens iedereen morgen veel plezier met het lichtschilderen voor www.WEARNHEM.com.