Kansdenken! Douglas Rushkoff stelt dat we eindelijk in een momentum zitten waarin we onze maatschappij kunnen gaan veranderen in een systeem dat waarde gaat creëren voor de mens.
Zelf zit ik nog een beetje op de wip. De verhalen en voorbeelden van de 0-economie inspireren mij, passen wel bij me. Zelf produceer ik mijn mooiste werken in volledige vrijheid. Naast mijn 40-urige werkweek hou ik er nog zo’n 20-urige werkweek op na. Niet dat mijn gezin daar blij mee is, maar dat is de onbetaalde extra tijd die ik – voor mezelf – uit liefde voor het vak, uit liefde voor leren en uit frustratie over ‘het instituut school’, moet steken in studenten, projecten, kunstwerken waarmee ik mijn passie kan overbrengen.
Die 0-economie die past dus wel bij me. Sterker nog, ik ben er al jaren mee bezig. Die 20 uur wekelijks die ik gemiddeld boven mijn aanstelling in school, studenten, mijn vakkennis, investeer zijn altijd onbetaald gebleven, ondanks mijn roep en vraag bij het management, mij achteraf te belonen voor succesvolle projecten, naar eigen goeddunken.
Als managers weten dat ‘Mavericks’als ik (someone who exhibits great independence in thought and action) in volle vrijheid tot ‘onmenselijke’ prestaties in staat ben, hoe kunnen ze dan kapitaalvernietiging voorkomen? Hoe kunnen zij dan faciliteren dat mijn capaciteiten optimaal benut kunnen worden? Als zij niet met een oplossing komen, dan moet een Maverick het zelf maar aandragen.
Ik zit een beetje op de wip. In hart en nieren ondernemer, maar niet met commerciële drijfveren. Daarnaast bevind ik me, als 47-jarige, met een fulltime studerende vrouw (psychologie), 3 schoolgaande kinderen, een hypotheek en een auto in een positie waarin een omschakeling naar een businessmodel volgens de 0-economie nogal wat voeten in aarde heeft. En ik ben nogal een luchtfietser.
Onlangs heb ik een bijdrage geleverd aan twee projecten op school. Bij het eerste project, de organisatie van een event dat de school waar ik werk op de kaart moest zetten, was ik verantwoordelijk voor een onderdeel van het totaal; de inhoud van het dagprogramma, de installaties, de workshops, de presentaties. Voor dat eendaagse event was een budget van zo’n 50.000,- euro beschikbaar en kreeg ik persoonlijk 100 uur toegewezen. De inhoud was een succes, de installaties van kwaliteit, studenten die gemotiveerd waren om boeiende workshops te geven.
Bij het tweede project, een studentenproject dat de school waar ik werk op de kaart moest zetten, was ik initiator, coach, medeproducer, locatiescout, marketingconsultant, chauffeur, sjouwer, exposant, sponsorlobbyist. Ik voelde me in dit project voor meer dan 100% verantwoordelijk voor het succes van studenten, op alle facetten van het systeem, waaronder bijv. ook het opschroeven van de ambitie van studenten. Voor dat tweedaagse event was uiteindelijk een budget van 2.500,- beschikbaar. Ik kreeg hier persoonlijk geen extra uren voor toegewezen.
Het eerste project leverde 400 bezoekers, waarvan zo’n 200 uit bestaande contacten. Aan dit project, dat voor de 5e keer werd georganiseerd door professionals op het gebied van marketing en communicatie, projectmanagement e.d., deden dezelfde bezoekers mee als voorgaande jaren. De publiciteit in de media was minimaal.
Het tweede project, dat voor het eerst georganiseerd werd door studenten die geen enkele ervaring hadden en die ‘live’ gecoacht werden, leverde zo’n 300 bezoekers, nieuwe contacten tussen studenten van de HAN en ARTEZ, een voorbeeldproject van de visie en missie van de HAN en veel positieve berichtgeving in alle locale en regionale media.
Het tweede project van 2.500,- heeft, financieel gezien – en dat moet managers aanspreken, een return on investment gehad dat het twintigvoudige was van het eerste project van 50.000,-. Het tweede project is mede tot stand gekomen door een deel van die extra 20 uur die ik wekelijks boven mijn aanstelling investeer.
Als ik die 20 uur inzet nu eens buiten school ga investeren? Wat zou dat me achteraf gaan opleveren?
Waardebepaling achteraf, een goede stap richting ondernemerschap?
2 Comments
Herkenbaar. Ik zit ook op die wip. Drie kleine kinderen, hypotheek, auto. Mijn vrouw is voltijds beschikbaar als moeder en werkt verder (onbetaald) aan een community en een boek. Dan stap je inderdaad niet zo makkelijk over. Ik heb een baan van 32 uur. Dat laat wat ruimte om mijn vrouw te ondersteunen in haar werk en om met de kinderen te zijn. Daarnaast experimenteer ik nog wat met werken volgens nieuwe modellen. Niet voor de organisatie waar ik in dienst ben (HAN), maar in heel andere sectoren.
Dat voelt als een luxe: mijn salaris biedt een veilige basis. Al met al voelt het wel als leven in twee werelden die ik vooralsnog maar moeilijk bij elkaar kan brengen.
En dan te bedenken dat wij achteraf de directeur hebben bedankt en niet andersom
Maar ik ben het helemaal met je eens. Het is erg moeilijk om ‘om’ te gaan naar de 0-economie, omdat de gevestigde orde er niks van begrijpt en niks (nog) mee kan. Een bedrijf doordrenkt met haar structuren wil een factuur zien van te voren en analyses en verslagen van het resultaat, hetgeen wat niet werkt voor een ‘maverick’.
Dan kun je mijn inziens twee dingen doen. Het instituut: school veranderen van binnenuit. Een lange, harde, ondankbare weg met maar een minimale kans tot slagen. Maar ben je er uiteindelijk, dan krijg je pas écht waardering voor het werk wat je hebt gedaan.
Twee: uit het instituut school stappen en je eigen weg gaan volgen. Het werk (en geld) creëren met je eigen dingen waar je goed in bent. Bedrijven, organisaties en instituten zoeken die dezelfde denkwijze hebben en samenwerken, uitbreiden.
Maar… dan mis je natuurlijk wel de studenten.
En wie weet wordt je in de toekomst alsnog betaald voor het werk voor je tweede project en is de waardebepaling nog steeds van kracht. Alleen vanuit een andere hoek dan de HAN en doet het wat langer op zich wachten dan de gemiddelde factuur.
Ohja en je hebt ook nog vergeten te benoemen: tekstschrijver, filmer, scout, verbinder, vormgever, programmeur… etc.. etc… etc…