06.41. Ik kan al een uur niet meer slapen. Niks voor mij, ik ben een kanjer in slapen. Ik kan mijn ogen ’s avonds (’s nachts) dicht laten vallen om dan in een soort coma te geraken.
Ik heb er een half jaar naartoe gewerkt om langzaam weer een beetje op adem te komen. Langzaam opbouwen tot de vakantie had ik in gedachten, dan kan ik er na de vakantie beslist weer vol tegenaan.
Hoe gek en anders het leven soms kan lopen.
Officieel heb ik nog twee weken, maar zoals veel docenten die hun werk goed plannen en niet al te bevlogen erin zitten, ben ik al klaar voor de komende weken. Ik hoef dus niks meer te doen.
En precies op zo’n moment stort mijn wereld in, word ik onderuit geschoffeld, word dat waar ik hard voor gewerkt heb mij ontnomen. Het is zondagochtend, 06.41 en kan ik niet meer slapen.
Ik zet mijn laptop aan, start Google Chrome en G-mail. Het eerste waar mijn oog op valt is een reactie op bovenstaande video.
Ik kan je wel vertellen dat, hoe onnozel de wereld om je heen soms ook is, hoe blind, ziek, zwak en misselijk. Het maakt niet uit. Het komt wel goed.
Als jij vanuit al je passie, creativiteit, nieuwsgierigheid en moed creëert, dingen in de wereld zet die er toe doen, dan gaat de wereld om je heen op een gegeven moment op steeds verschillende manieren met je communiceren. Wees alert voor die signalen! Luister dan goed.
Ongelofelijk, de boodschap in dit filmpje komt van mijn coach Thierry. Die heeft me dat drie jaar geleden – toen hij 10 was – voorgehouden. Goed dat dit nu weer naar boven komt.
Ik ga het komend half jaar pauze nemen.
The positive has to overtake the negative
Het afgelopen jaar was er een van ongekende hoogtes en diepe dalen. En hoewel ik met beide zijden van de zaak kan leven, heb ik moeite met mensen die alleen één kant van de medaille willen zien en alleen daarover blijven praten; het negatieve.
Vandaar deze video. Nog maar een schepje er bovenop dan. De uitsmijter. Het toefje slagroom op de taart. “The positive has to overtake the negative”.
Ik heb al eens geschreven over de digitale footprint van www.eentweetien.nl waarin al het werk van de studenten werd belicht. In de video hierboven, die voorzien is van het zeer passende nummer ‘Sometimes’ van Barry White, zie je een selectie van de tweets over #eentweetien en over @Denkbeeldhouwer.
Het is een video van een tijdsbeeld, waarin media-professionals elkaar in 2010 onderling helpen met korte berichtjes van 140 tekens. Er worden nieuwe verbindingen gelegd, professionals maken via dit medium afspraken, gaan samen nieuwe klussen aan, schuiven elkaar werk toe, beantwoorden elkaars vragen. De waarde daarvan ontgaat sommige onderwijsinstellingen op dit moment nog, die hard denken te kunnen blijven zitten op de kennis binnen hun organisatie, terwijl de kennis erbuiten zoveel groter is en effectiever stroomt. Over 2 jaar vind deze video misschien zijn weg als case in onderwijsland. Want trends zetten én onderwijs geven dat gaat in 2010 nóg niet samen.